هو مست حسینم.... -شعری از (مولوی)دکترمحمدقدمی نویسنده و روزنامه نگارکرد به مناسبت اربعین 95 1-مست مستم ،محو بوالفضل ع،غرق عنوان حسین ع ای دل و جانم فدای قبر پر شان حسین ع 2-کی توانم من زنم دم از ادب یا شعر پاک جز سرشک و آه نارم خود به میدان حسین ع 3-کاش بودم از ازل در خیل سرداران او همچو سربازی بکردم دست و سر فان حسین 4-در چنین حالی ندارم وزن و معیاری لحاظ آن چنان تیر غمم آید ز الحان حسین 5-خود حسینم وزن زنده گی و مردن هو بود غیر او نیکو نباشد در جهان سان حسین 6-السلام ای مسلم و هانی ،مقدم در مصاف التحیات ای مجاهد ای تو سلطان حسین! 7-مطلبم اینجا که باشد جز ابا فضل دژم؟! شیر بو قربه به سان بوتراب آنِ حسین 8-از رقیه وز سکینه یاد کردم این زمان زینب عباسه واقع شیر زن؛کان حسین 9-ای فدای تشنه لب، تفته جگر، لسان خشک از غریبی و اسارت کی بود مان حسین؟ 10-آب در کامم بود زهری هلاهل بی مجاز بی خیال و یاد تو لب تر کنم هان حسین! 11-طعنه بر دل میزنم کُردم نترسم بن عباس تیره ی ما یا ز بوالفضل است و یا زان حسین 12-ای عمو هایم الا اجداد من پاکان کُرد! یا عرب زادان عباس ؛

عشق را خود ترجمه غير از ملال و عار نيست از براي پاكبازان جز شرف ،معيار نيست رو بياور جام مي تا كي بجويم فضل و عقل؟! خود به پيش شاه فاضل؛ هيچ امري بار نيست من نفهمم درد تو پس كي بفهمد اين زمان؟! كم نگاهم ميكن و هيچش مگو انگار نيست آن قدر پستم ز دست مردمان سفله گون پر شراب آتشين، نزدم چو زهر مار نيست چون كه چاره راه ما الا نباشدغم شكن مي خوريم و گوشمان شايد كه بدهكار نيست طبع شعرم گر بجنبد شير آرم در قفس گرچه ما خود ببر پيريم ،در سجِنْ مان زار نيست! ١٠/٦/٩٥ د.محمدقدمي

گه وهه ر كه به يانان ده پشكوي وه كو گول

عاشق به منه نيوه نگاي دينه سمل

دونيا چ نيه هينده مه رو دوي مه كه وه

تا كوو شله بيي ديته وه لات خوي به جمل

ئه ي ياري دلم مه ستيي به سه سويم بوه وه

چاو بازي ئه زه ل كواني كه ره م بيره خمل

(دوكتور)محه ممه د قه ده مي/١٠/٦/٩٥

خطاب به سادات جليله ي زنبيل كردستان(به زبان كردي): يا شاهي حه كيم ؛مه رحه با سه يدي كه ريم! هوي خوفي خودا بوو ،به صه رت نايه حه ريم! هه ر عه شقي ئه وه وا له سه رم شاي غاليب! گشت ده رد و به لا رووگه يي هينايه سه ريم ئه ي شاهي مونه ووه ر به خه ون پيت فه رمووم سولطاني ئه زه ل حوكمي جه ري ديته ده ريم چه ن ساله دلم خوشه به وه ؛كوير بوو چاو! ئه هوالي جيهان بوونه ته هاوالي قه رييم "ئاوات"ي دلم كواني له كويي كوا شيعرت؟! وه ي شاهي "عه لي شاه"!ده زاني زه ره رييم؟! ئه مروكه نه ما هيچ و وه سيله م نيه هيچ ! غه يري كه ره مي حوسين و عه بباسي غه ريم شاهاني عه ظيم

مي خور به خفا عزيز من ،داد مكن! از بهر رضاي خلق ؛فرياد مكن آن كو به پياله اي ز كوره برود خود به نخورد!؛دشمن خود شاد مكن هر روز غمي آيد و در عافيتيم! سلطان غميم و خوش قافيتيم آن يار كه بالا بنشسته ست ولي گاهي به شبي خواب ورا ماهيتيم! بردار كتاب و خوش باش؛نويس! در باب تملق خلايق،تلبيس زان بي صفتي،حرمت بي پاس بگو وان دشمني آل خدا بر تنديس! بر هر كه شدم محرم راز،آخر ،شد! جز سفله كه بر هيبت ما كافر شد حيف است كه عليا برود دون ماند راهي كه سرابش نبود زاجر شد! د.علوي(قدمي)١٤شهريور سال٩٥ بانه

خواهم كه همه خلق ،فراموش كنم از جام مي عشق خدا نوش كنم گاهي بشود نيمه شبي برخيزم با سجده ي حق ،كلّه چو مدهوش كنم اين تن چه بخواهد ز جهان؟ ؛گويم هيچ! از مهر بتان ،چي طلبد؟غير از پيچ! از رحمت او گر طلبم ،راه افتد از خلق جهان هيچ نخواهم هچ هيچ! د.قدمي(علوي)15 شهريور ٩٥ چون خام،نفهم أست و طلبكار و جوان! هم عقل نه تكميل و هم آشفته روان پس پخته كند صبر و دل خويش خورد گرچه صفت مردم پير است ؛دوان! حيف است كه سروري برفت از آدم از زحمت عشق،دني ،كنندت نادم اما چه شود راه دگر ميسور است؟! تا بوده چنين بوده ،بزرگت خادم ! از حضرت عشق، لب و م

عاشق كه هه موو له حزه خه ريداري غه زه ل بيت!

پيويسته كه وا شيت و فيداي ياري ئه زه ل بيت

چه ن خوشه كه وا بي مه ي و پانياوي كه ذايي

دووره نه زه ر و مه ست و گوهه رباري قه زه ل بيت

زور سه يره كه هينده كه ده كوشين و ده دوزين

بو مافي گه لي ،هيشته ده لين ري ته وه زه ل بيت!

د.قه ده مي /نيوه شه وي نيوه ي خه رماناني نه وه دوپينج /بانه ي كوردستان